De Bevalling

Volgens mijn eigen berekening kwam ik uit op uitgerekende datum vier September. Volgens de verloskundigen was dit de achtste. Een week voor die tijd (Maandag 1 September) vroeg ik tijdens de normale controle hoe het nou precies zat met strippen. Ik was het nog lang niet zat hoor, maar werd wel nieuwsgierig naar dat mini mensje in mij. Volgende week ben je veertig weken, je kunt het dan ter sprake brengen of er eventueel gestript kan worden. Ik liet de verloskundige nog even weten dat ik zelf inzette op Donderdag vier September, MIJN uitgerekende datum. Ze zei: Dan hoor ik het wel want dan heb ik zelf dienst! Die woensdag ging ik nog even lekker lunchen met mijn moeder want die wilde mij nog wel even zwanger zien. Het kon tenslotte elk moment gebeuren.

lunch dag voor bevalling

In de avond liet ik mijn vriend weten dat er nog wat kleine klusjes gedaan moesten worden zoals een lamp recht hangen en een spijltje in de wieg zetten. Hij besloot dat het morgenavond ook nog wel kon. Vriendlief moest uitgerekend op MIJN datum niet echt om de hoek werken. Hij bevond zich ongeveer 2,5 uur bij mij vandaan. En zoals ik aangekondigd had begon het die Donderdag vier September om ongeveer 08.30. Ik werd wakker van een plopje in mijn buik. Dit was duidelijk geen schopje, alhoewel haar voetjes ook wel aan die kant lagen…. Ik vroeg mij af of het niet mijn vliezen waren dus voorzichtig stapte ik uit bed. Geen vloedgolf dus rustig liep ik richting de badkamer. Toen ik op de toilet zat dacht ik dat ik nog niet begonnen was met plassen en ik hoorde wel wat lopen. Toch was ik nog niet overtuigd. Terug naar bed en het googlen kon beginnen. Plop in de buik, vliezen gebroken etc. Ergens vond ik dat je op je vuist moest blazen en boven een emmer moest gaan hangen. Als je vliezen gebroken waren zou je dan vruchtwater verliezen. Zo gezegd zo gedaan! Drup drup. Het was in ieder geval helder en zacht roze van kleur. Eerst vriendlief maar even op de hoogte brengen. Hij was net op de locatie gearriveerd na een reis van bijna drie uur! Ik liet hem weten dat hij nog wel even kon blijven werken, ik voelde tenslotte alleen wat kleine krampjes. Tijd om de verloskundige te bellen. Heel twijfelachtig liet ik haar weten dat volgens mij mijn vliezen waren gebroken. Wat moet ze wel niet gedacht hebben toen ik daadwerkelijk aan de telefoon hing op de aangekondigde dag!  Ze zou einde van de ochtend wel even komen kijken. Maandverbandje in en bewaren liet ze mij weten. Ik stapte even lekker onder de douche en startte vervolgens mijn ochtendwandeling met onze labrador.

Laatste wandeling met jazz

Laatste wandeling met jazz

Af en toe moest ik even wat weg puffen en lachte ik mijzelf uit. Pff moet je jezelf nou eens zien en dit is pas het begin! Gelukkig kwam ik tijdens mijn ronde niemand tegen haha. Ondertussen liet ik mijn vriend maar even weten dat het toch wel fijn was dat hij richting huis zou komen. Hij zou toch vakantie hebben als de kleine zou komen en ik verwachtte toch echt dat dit vandaag of morgen zou gaan gebeuren. Thuis maakte ik een broodje, gooide nog wat dingen in mijn overlevingskoffer voor het ziekenhuis en rond een uur of elf arriveerde de verloskundige. Die constateerde na het ruiken aan het maandverbandje (Het zou je beroep maar zijn!) dat inderdaad mijn vliezen waren gebroken. Ik had toen 1 à 2 centimeter ontsluiting. Vlak na haar vertrek kon ik mijn brood niet meer weg krijgen en hing ik over de bank om de weeën weg te puffen. Labrador Jazz onder mij met een poot op mijn been om mij te steunen. Bij de pufclub hadden ze nog wel gezegd dat je tijdens de eerste weeën nog van alles kon en ik bedacht ook van alles wat ineens nog gedaan moest worden maar het bleef bij gedachtes. Wat was ik blij toen vriendlief rond 13.00 de deur binnen stapte. Het kon wel wezen dat je nog van alles moest kunnen, maar ik moest toch echt richting boven, richting bed!

Ik vertelde hem dat ik mij zo’n mietje voelde en dat ik maar hoopte dat ik het zonder pijnstilling zou kunnen. Thuis bevallen was toch wel één van mijn grote wensen. Ik deed nog een poging om op een tuinstoel in de douche te parkeren maar ik wist niet hoe snel ik er onderuit moest vliegen. Ik landde op de badmat op ellebogen en knieën om de wee weg te puffen. Volgende tussenstop naast het verhoogde bed op de grond en daarna was ik dan eindelijk weer op het hoge bed.

Na dat mijn vriend een tijdje actief de weeën had bijgehouden op een papiertje besloot hij toch maar weer eens de verloskundige te bellen. Rond een uurtje of drie kwam zij en zat ik op 3 à 4 centimeter ontsluiting. Vriendlief mocht niet van mijn zijde wijken maar was ondertussen toch aardig verveeld. Stil zitten is al niks voor hem en daar zat hij dan de hele tijd op bed. Als hij ook maar even beneden was voor wat te drinken of om de hond aan mijn schoonvader mee te geven was ik zo blij dat hij weer terug was. Niet dat hij iets kon doen maarja. Op een gegeven moment bedacht hij maar even de Dettol zeep pomp vast klaar te maken voor gebruik. Heel fijn precies tijdens een wee in dat plastic gaan zitten knippen. Ik kon nog net uitbrengen [ lees schreeuwen] : STOP DAAR MEE! Aaahh. Later de televisie maar aangezet op de slaapkamer zodat hij wat afleiding had. Ik zat niet anders meer dan op handen en knieën. Om zes uur had ik zeven centimeter ontsluiting. Wat naar als ze precies tijdens een wee mee willen voelen wat er gebeurd terwijl je eigenlijk niet zo goed op je rug kunt liggen. Ik voelde ook al een flinke druk en ben nog een paar keer naar de toilet gelopen omdat ik toch zou zweren dat ik moest! Om 10 over half 8 had ik volledige ontsluiting en om kwart voor 8 kon dan eindelijk het echte werk beginnen. Persen maar! Mevrouw eigenwijs lag ook nog even als sterrenkijkertje maar besloot zelf dat draaien toch een beter plan was. Helaas lieten de weeën ineens langer op zich wachten. Soms zat er wel zes minuten tussen! En nee dat is geen pretje als het hoofdje al staat! Ik ben de hele bevalling erg rustig geweest maar moest nu toch wel een paar keer zeggen: Het wordt nu toch echt tijd dat ze eruit komt! Als het hoofdje er eenmaal door is dan heb je het eigenlijk al wel gehad. Ik stak mijn handen al uit want ik had aangegeven dat ik haar graag zelf aan wilde pakken. Wat een onwijs mooi gevoel om het laatste stukje er als het ware een beetje zelf uit te trekken. Om 21.14 was ze daar dan, onze Kayleigh! En wat deed ze het meteen goed. Het eerste wat ik zei was: WAT RUIKT ZE LEKKER! En daarna WAT IS ZE MOOI! Ja, wat een heerlijk moment. Ik denk er nog vaak aan terug. Wat een wonder! En wat heerlijk dat je na de hechtingen, het genieten en het voeden even lekker onder je eigen douche kunt parkeren. Daar heb ik dan ook een flinke tijd gezeten. En nee, van de troep heb ik niks mee gekregen! Ik kwam terug in een heerlijk schoon bed en alsof er niks gebeurd was, maar wel in het bezit van een mooi mini mensje………

SONY DSC

3 comments

  1. Kim

    Wat mooi geschreven lieve Ashley, ik weet nog dat ik je berichtje kreeg onze mooie dochter kayleigh is geboren. Wat was ik blij mooi nieuws op een voor mij niet geweldige dag. Jullie mooie mini mensje liet mij we even stralen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>