Een ongeluk zit echt in een klein hoekje

 

Van de week toen ik in de tuin bezig was met het konijnenhok schoonmaken presteerde ze het ook al om op de tuinstoel te klimmen. Eerst zat ze rustig maar toen besloot ze te gaan staan. Ik zei tegen haar: Zitten doe je op je??? BILLEN! Ze weet het heel goed alleen bedacht ze niet te luisteren. Ze leunde even tegen de rugleuning en ja hoor, daar ging ze. Gelukkig ving ze zich goed op en rolde ze nog net niet bij ons trapje in de tuin een stuk naar beneden. Hart in mijn keel, pfieew dat ging maar net goed.

Maar gisteren deed ze niks geks en ging het even net niet goed. Ze zat rustig te spelen, bukte en stootte zo haar hoofd tegen de scherpste punt die er in huis te vinden is. Ja, daar zaten ooit bescherm dopjes op maar die plak had los gelaten en Kayleigh had ook moeite om er soms met haar handjes vanaf te blijven. Huilen, huilen en gelukkig maar! Voorheen kon ze met pijn nog wel eens haar adem in houden en dat is ook geen pretje. Meteen een koude doek erop want het bloed liep over haar kleine gezichtje en er begon zich al een bult te vertonen. Haar gekalmeerd en lekker tegen mij aan gedrukt. Ook vroeg ze meteen om beertje. Ik kwam tot de conclusie dat ik het toch wel een twijfelachtig sneetje vond. Was het niet te diep? En dat in haar gezichtje. Voordat ik achteraf te horen zou krijgen dat ik beter even langs had kunnen komen besloten we toch maar even naar de dokter te gaan. Deze konden we natuurlijk net even niet telefonisch bereiken dus reden we er gewoon naartoe. Vriendlief zei nog dat ze daar vast niet blij mee zouden zijn maar dat kon mij dus mooi niks schelen! We werden zeer vriendelijk geholpen aan de balie door de assistente en die begreep dat we even langs kwamen.

wondje

Kayleigh vertelde keer op keer het verhaal: au, head, huilen en was verder goed te pas totdat de dokter kwam! Die wilde het bloed even met een doekje weg halen om te kijken en toen brak de paniek uit. Ik denk dat de hele wachtkamer haar gehoord heeft! Eerst kreeg beertje een pleister en daarna plakte ze onder een hoop geschreeuw en gespartel van Kayleigh een hechtingspleister en daarover nog een grote pleister zodat ze deze niet los kon trekken. Ja, de eerste pleister is een feit! Er volgen er vast nog veel maar liever voorlopig even niet!

net weg bij de dokter

Nu ben ik maar een beetje crea bea geweest met woezel en pip om de pleister een beetje leuk en interessant te maken waardoor we de komende dagen hopelijk met iets minder geschreeuw en geworstel de pleister kunnen vervangen.

pleister

Welk ongelukje van je kindje kun jij je nog goed herinneren? Laat je verhaal achter in een reactie!

p.s. bloed vlekken gaan er super goed uit door de kleding gewoon even te laten weken in koud water zonder iets erin!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>